czwartek, 2 kwietnia, 2020

W tym roku obchodzimy 95 rocznicę powołania Policji Kobiecej. 26 lutego 1925 roku Komendant Główny Policji Państwowej – inspektor generalny Marian Gorgoniusz Borzęcki podpisał rozporządzenie, które pozwalało przyjmować do pracy w Policji Państwowej kobiety. Policjantki miały zajmować się walką z szeroko rozumianym nierządem. Dla kandydatek zorganizowano specjalne kursy. Pierwszy z nich rozpoczął się 15 kwietnia 1925 roku w Wyższej Szkole Policji w Warszawie. Po ukończeniu kursu policjantki zostały skierowane m.in. do pracy w Brygadzie Sanitarno-Obyczajowej w Warszawie.

Na czele Brygady stanęła Stanisława Filipina Paleolog (obok na zdjęciu).

Żeby zostać policjantką, należało sprostać wielu wymogom. Do służby przyjmowano wyłącznie panny lub bezdzietne wdowy w wieku od 25 do 45 lat. Kandydatki musiały odznaczać się nienaganną opinią i zobowiązać się, że w ciągu najbliższych dziesięciu lat nie wyjdą za mąż. Wymogiem do wstąpienia do służby były także dobry stan zdrowia, krótkie włosy oraz co najmniej 164 cm wzrostu.

Kobieca brygada sanitarno-obyczajowa liczyła początkowo 18 nieumundurowanych funkcjonariuszek. Ich głównym zadaniem było zwalczanie przestępstw przeciwko kobietom: handlu ludźmi, stręczycielstwa, sutenerstwa czy przestępstw popełnianych na tle seksualnym. Zajmowały się także przestępstwami przeciwko rodzinie i opiece oraz przestępstwami nieletnich. Zaczęły rozwijać działalność o charakterze typowo prewencyjnym, której celem była eliminacja zagrożeń wśród dzieci, młodzieży i kobiet.

W 1935 roku zorganizowano umundurowane oddziały policji kobiecej ds. nieletnich. 20 lipca 1935  minister spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem spraw wojskowych wydali rozporządzenie o umundurowaniu i uzbrojeniu oficerów i szeregowych Policji Państwowej –kobiet

Zgodnie z rozporządzeniem na mundur kobiety składały się:

– kurtka kroju frencza z wykładanym kołnierzem marynarkowym o rozciętych klapach, zapinana na cztery duże guziki,

– spódniczka długości od poziomu do dolnego brzegu 22-30 cm,

– koszula miękka z kołnierzykiem barwy białej lub niebiesko-szarej, granatowy krawat, skórzane brązowe rękawiczki,

– obuwie-trzewiki sznurowane czarne z wysoką do połowy łydki cholewką na niskim  słupkowym obcasie,

– pas główny oraz czapka – takie, jak dla funkcjonariuszy mężczyzn.

Uzbrojenie oficerów i szeregowych Policji Państwowej stanowił pistolet w skórzanym brązowym futerale, noszony po lewej stronie ciała na przedzie między klamrą pasa głównego a boczną lewą kieszenią.

W 1939 roku w Policji Państwowej zatrudnionych było 30 774 funkcjonariuszy Policji, w tym około 170 policjantek. Kobiety stanowiły wtedy 0,5 % stanu Policji Państwowej.

Poniżej rozmowa z szefem polskich policjantek z dnia 29 grudnia 1935 r. opublikowana w Magazynie Tygodniowym „AS”.

Opracowano korzystając ze strony: www.warmińska-policja.gov.pl, www.gazeta.policja.pl, zdjęcia -www. policja.pl (KWP w Olsztynie), materiały własne.

Tags:

Related Article

No Related Article

0 Comments

Leave a Comment

Popularne

Spływ kajakowy

Spływ kajakowy

25 maja 2010
Zebranie wyborcze Regionu IPA Włodawa.
Zebranie założycielskie IPA Włodawa
Wyjazd do puszczy.

Wyjazd do puszczy.

21 października 2010
Święto Roweru.

Święto Roweru.

21 października 2010

SOCIAL MEDIA

GOOGLE PLUS

PINTEREST

FLICKR

INSTAGRAM

REKLAMA

img advertisement

ARCHIWUM

Social